27-10-05

Pensioenen

Ik had er al uren over zitten discussiëren, me er in geïrriteerd, maar blij om ook eens de andere klok te horen:
 
In de tijd van onze ouders of grootouders gingen mensen met pensioen op hun 65ste en leefden ze gemiddeld tot hun 73ste. Voor iedere gepensioneerde waren er toen bovendien vier actieven die bijdragen storten. Omgerekend werd van iedere actieve dus de solidariteit verwacht om twee pensioenjaren te financieren.
Vandaag wil men blijven uittreden op 57 en leeft men gemiddeld tot zijn 81ste. En dat in een samenleving waar voor iedere gepensioneerde nog maar twee actieven bezig zullen zijn. Van iedere actieve wordt dus binnen enkele jaren ver wacht dat hij liefst 12 pensioenjaren van een gepensioneerde zal moeten financieren. Een verzesvoudiging van de solidariteit die van jonge actieven wordt gevraagd voor de ouderen. Een oudere generatie die, weze het lang niet rechtvaardig onderling verdeeld, vandaag al 60 procent van het Belgische vermogen in handen heeft.
[…] kan men de kinderen van vandaag echt vragen om tijdens hun carrière het zesvoudige bij te dragen voor de pensioenen van de mensen die in hun eigen carrière maar een zesde daarvan hebben bijgedragen? Hoe vind je een compromis tussen de uitputting van leeggeknepen mensen in sommige sectoren (want ook niet iedere oudere werknemer zit in een zwaar beroep) en het recht van volgende generaties om niet alleen voor die ouderen, maar ook een beetje voor zichzelf te mogen werken? Net zoals die ouderen als actieven dat trouwens zelf hebben gedaan?
Dat is de basisvraag waarop de vakbonden tot hiertoe nog geen antwoord, laat staan een alternatief hebben geformuleerd.

Yves Desmet, De Morgen, 25 oktober 2005, pagina 2

 
(bron: Buffie)

09:06 Gepost door Lieve Kleine Pirana | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

groot gelijk De problematiek van de pensioenen ligt heel wat zwaarder dan iedreen (vakbonden, wergevers, maatschappij) wil naar boven laten komen. Er moet een leeftijd bepaald worden (65 jaar) waarop men met pensioen kan gaan aan de volled 100 % van het vooropgestelde pensoein. Wil iemand op 58 jaar gaan, ok (anders gaat die toch niet veel productiviteit meer aan de dag leggen), maar geef die dan een min. pensioen, voor de rest van zijn leven. De enige financiele aanpassing aan dit min. kan dan een beperkte indexering zijn. Het kan onmogelijk dat iemand op (brug)pensioen gaat op 58 jaar en een hogere vergoeding hiervoor krijgt dan andere mensen die nog volop werken en in feite zijn finaciele status bekostigen
Dat is één zaak, maar de maatschappij moet ook een serieuse mentaliteitswijziging ondergaan. In veel te veel gevallen worden 'oudere' werknmers (55 jaar!) met een scheef oog bekeken omdat ze nog altijd willen gaan werken en daarbij dan nog als voltijdse, ambituese werkkracht. Deze mensen mogen niet in een kooi van half senielen gegooid worden, er moeten voor hen geen uitloopbanen gecreëerd worden, dat is je reinste vernedering. Dat men dan maar liever thuis blijft is ook niet te verwonderen. Laat elk individu ook hierin vrij beslissen, wie nog voor 100 % wil en kan gaan, laat die doen en wie zelf een stapje terug wil zetten, hou die niet tegen. Geen ontmoedigingspolitiek meer, noch door de bedrijven, noch door de collega's, noch door de maatschappij.

In een wereld waarin individuele vrijheid zo hoog geprezen wordt, moet dat voor iedereen gelden.

Gepost door: cdb | 27-10-05

eindelijk begrepen ben is benieuwd wat de regering gt doen... gaan ze standhouden, of gaan ze weer bezwijken

Gepost door: G | 27-10-05

De commentaren zijn gesloten.