01-12-05

Like sand thru the hourglass...

Ik ben nooit goed geweest in afscheid nemen. Al heb ik het wel vaak moeten doen. Elk weekend, elke vakantie. Maar nooit geleerd er goed mee om te gaan. De traantjes komen boven, elke keer weer. En het ouder worden heeft er niet veel verbetering in gebracht.
Elke triestig gebeuren krijgt bij mij dan zo'n grieks tragedische geladenheid. Versta me niet verkeerd, ik ga er niet kapot van, ik ben zeer goed capabel om verder te gaan met mijn leven, dat heb ik door scha en schande ook wel geleerd. Maar ik ben gevoelig voor gevoelens. Het raakt me, telkens weer.
 
Geregeld staan mensen bij ons op het werk afscheid te nemen. Aan de variatie in de hoeveelheid tranen die stromen kan je voelen hoelang deze mensen gemist zullen worden. Koppeltjes staan soms minuten lang elkaar innig te omhelzen door de tranen heen voor de balies van defederale politie.Ouders nemen afsheid van moedige dochters die voor maandenlang vertrekken naar Verwegistan. En bibi krijgt dan geregeld een krop in de keel.
 
Maar deze mensen komen terug. Denk ik dan altijd. Ze gaan weg om de wereld te zien, nieuwe dingen te ontdekken of een nieuw leven te beginnen.
 
Ziek zijn en doodgaan, dat gebeurt aan anderen. Die trein rijdt wel aan ons voorbij. Dat is voor oudere mensen, die al een heel leven hebben gehad. Dacht ik altijd.
 
Tot ik een paar weken geleden werd wakkergeschud. Een lieve collega op het werk heeft een knobbeltje. Baarmoederhalskanker. Ze is verdorie amper 20. Een andere collega, 26, knobbeltje in de borst.
Een lieve vriendin loopt al jaren rond met een vreselijke infectie. Het gaat niet goed met haar. Helemaal niet goed heb ik net vernomen.
 
Hiermee heb ik het wel wat moeilijker.
 
 

21:46 Gepost door Lieve Kleine Pirana | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

... We proberen bij die dingen niet te hard stil te staan, hetgeen een menselijke reactie is, en soms heel noodzakelijk om in deze maatschappij te overleven... Maar slecht nieuws binnen de directe kring doet pijn, de confrontatie is dan eens zo hard... Veel goede moed vr uw vriendin!!!!

Gepost door: G | 02-12-05

koester het leven kan soms hard zijn, heel hard. We weten vandaag niet wat ons morgen te wachten staat, gelukkig maar.

Daarom, koester de momenten en degenen waarvan je houdt want je weet nooit .

Gepost door: cdb | 02-12-05

Hopen da's het enige wat je op die momenten kan doen. Hopen dat die mensen moed genoeg vinden om te vechten.

Gepost door: Péke | 02-12-05

De commentaren zijn gesloten.