18-10-06

Hmmmmmmjahaaaaaaa :-D

Geen wekker morgen, geen files, geen lastige telefoontjes, gezaag van mensen, geen attesten opstellen en ander kafkaïaans gedoe, geen hoofdpijn en niet punten, middagpauze  zolang ik wil en nog een tukje als het even kan, lekker uitslapen, op stap gaan, alles volgens mijn tijd en niet die van anderen opgelegd krijgen, lekker luirikken en doen waar ik ff zin in heb... 't is zalig, 't is congé payé...! :-D

22:59 Gepost door Lieve Kleine Pirana in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-10-06

allé vooruit

Hij reed naast mij in de file, ergens ter hoogte van Grimbergen. 'k Had hem direct in het oog. Zo'n schoonheid had ik nog niet gezien. Pure klasse, sublieme, stevige vormen, een tikkeltje sportief maar ook respect afdwingend. Zo eentje had ik ook graag in mijn garage zien staan. De nieuwe jeep van Audi...

Ik deed een beetje moeite om naast hem te blijven rijden, niet te vrijgevig zijn in mensen te laten tussenvoegen, af en toe wat trager rijden. Plots werd mijn aandacht getrokken door een stuk plastiek dat een paar auto's voor mij in de lucht vloog. Een kettingbotsing, net naast mij! En de laatste auto in rij... de Audi! De eerste wagen in het ongeluk had nauwelijks iets, de tweede en derde ook niet zo. Maar de mooie Audi had een serieuze deuk gekregen, figuurlijk maar ook letterlijk! Nu zou je toch denken dat dat stevige wagens zijn, dat die de laatste zou zijn die er het meest gekwetst uit zou komen. Ergens kon ik het toch ook niet laten me een beetje te verkneukelen. Foei! Hihi...

Update op vorige post: blijkbaar had ik niets verkeerd gedaan. Er is geen vuiltje aan de lucht... Moet is beginnen met minder na te denken en me alles minder aan te trekken ;-)

 

 

 

21:57 Gepost door Lieve Kleine Pirana in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-06

stom

Ik zit in mijn cocon, mijn eigen kleine, min of meer veilige wereld. Met maar een klein hartje. Ik heb iemand kwaad gedaan. En daar heb ik nu spijt van. Veel spijt. Voel me een slecht mens. Hoe kon ik ooit zoiets doen? Het gedrag van de andere is geen excuus. Ik had het gewoon niet moeten doen. Loop al een paar dagen rond alsof ik een verdiende klap in het gezicht heb gekregen.

I know there's no substitute for time, but sometimes word seem not to mean anything...

13:51 Gepost door Lieve Kleine Pirana in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-10-06

 

Elke dag worden ze langer, en naarmate het gemoed saaier en nerveuzer. In het begin nam het me zo'n 30 minuten om naar het werk te rijden, maar toen was ik nog een 'gelukkige' check in en boarding agente die in shiften werkte en zich helemaal niets van de files hoefde aan te trekken. Anderen stonden er wel in, maar ik deed daar niet aan mee. Hihi

Sinds een dik half jaar werk ik echter zoals elke brave doorsnee Belg tijdens de 'gewone' kantooruren en zit ik ook elke dag 'braaf' aan te schuiven. Tijdens de zomer valt dat allemaal heel goed mee (bedankt studentjes en vakantiegangers!), maar eens het gewone leven weer begint, begint die miserie ook opnieuw. En als het dan nog eens begint te regenen, of vrachtwagens toeren gaan uithalen, dan kan het zenuwslopend en tergend traag gaan. Er moet ergens een sluipweg zijn hoor, maar die heb ik nog niet gevonden (als iemand van jullie die weet zijn, suggesties om het traject A12 vanaf Wolvertem - Zaventem Brucargo korter en sneller te laten verlopen, altijd welkom!)

Dus je probeert jezelf een beetje te entertainen, kijken naar de medefillezitters, nieuwe auto's bekijken en soms bewonderen, beetje sightseeing (gaat wat beter in bebouwde en andere kommen dan op de autostrade...). Er zijn wel een paar dingen die je dag kunnen maken, iemand die vrolijk zit mee te zingen in de wagen, in de neus peutert, saaie voor-zich-uit-staarders begluren en grappige verhalen bij bedenken, de dame die elke morgen rond hetzelfde uur haar krant leest in de keuken, gewaad in een vree sexy (not!) 'peignoir' en jaren '70 bril.

Maar het beste vind ik nog ht spandoek boven de A12, ter hoogte van de plantentuin in Meise ongeveer. 'Vrouwtje, ik zie je graag' staat er. De boodschap tovert direct een glimlach op mijn gezicht. Een paar seconden voel je je aangesproken en je wordt helemaal warm vanbinnen. Ergens bedenk je dat dat waarschijnlijk toch niet voor jou zou zijn. Maar toch, het doet wel iets... ;-)

13:54 Gepost door Lieve Kleine Pirana in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

10-10-06

Update

Ze komen trager dan ik zou willen, de updates op mijn blogske, maar er zijn maar weinig gaatjes te vinden in mijn dagen tegenwoordig om hier even te komen piepen en wat schrijfsels neer te brengen.

'k Had het wat moeilijk op het werk vorige week. Het is mijn eerste maand dat ik mijn eigen dossiers en verantwoordelijkheden heb.Al maanden vraag ik naar een checklist van wat er met 'het loon' allemaal moet worden nagekeken, blijkbaar was dat moeilijk en moest ik alles zelf maar zien uit te zoeken. Papieren kwamen op mijn bureau terecht waar ik soms het bestaan niet van kende, laat staan wat ik ermee moest doen. Ik zag het allemaal even niet zitten en de makkelijkste oplossing speelde in mijn gedachten, inderdaad, weglopen en iets anders zoeken. Ik kon al zelfs zo goed als ergens beginnen. Maar heb doorgebeten en mezelf voorgenomen me verder vast te bijten in het HR-gebeuren. Effe vallen en weer doorgaan. The only way is up!

Ben aan het leren om minder te gaan lopen in mijn leven, door te bijten en van de dingen die zich tot nu toe enkel in mijn hoofd afspeelde uiteindelijk de realiteit ervan aan te gaan. Soms wat bevend en wankelend op wat ik als een slappe koord wil zien, ook al staat ze nog zo strak.

 

Praten, het werkt...!

21:29 Gepost door Lieve Kleine Pirana in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-10-06

dilemma

Moe, leeg, gespannen over heel mijn lichaam, slechtgezind (betreden op eigen risico...)...

Soms sta je op zo'n punt in je leven waar je voelt, der moet het een en ander veranderen. Je kan het echt niet meer hebben, het is je ding gewoon niet, het maakt je niet gelukkig. Maar dan is de vraag, moet je gewoon karakter kweken, doorbijten en afwachten, leren tot je het de kans geeft je ding te worden, of het roer omgooien, switchen, een andere richting uit... En welke richting dan? Kheb het gevoel dat ik nu net al die dingen aan het doen ben waar ik vroeger zo tegen was, saaie cijferjob, 9 to 5, file, leeg bestaan van werken en huishouden...

Pffff...

Wa er daar geen handleiding bij 27 jaar geleden?

22:04 Gepost door Lieve Kleine Pirana in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |